บทที่ 9 ทำความรู้จักเขารู้จักเรา
บทที่ 9
ทำความรู้จักเขารู้จักเรา
กระทิงพาฟ้าใสมาถึงบ้านพักส่วนตัวหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ชานเมือง บรรยากาศเงียบสงบต่างจากความวุ่นวายในผับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนอย่างสิ้นเชิง
ฟ้าใสกอดกระเป๋าเป้ที่มีพวงกุญแจหมีน้อยแนบอกแน่น ดวงตากลมโตมองไปรอบบ้านหรูอย่างหวาด ๆ เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไป จนกระทิงต้องหยุดแล้วหันกลับมามอง
“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม”
ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบเดินตามเขาเข้าไป
กระทิงพาเธอไปยังห้องพักรับรองชั้นล่าง ก่อนหยิบกุญแจส่งให้
“ห้องนี้ของเธอ”
ฟ้าใสรับกุญแจมา แล้วสลับมองระหว่างกุญแจในมือกับใบหน้าของเจ้าของบ้านหนุ่ม ดวงตากลมแป๊วเต็มไปด้วยคำถามจนกระทิงต้องเลิกคิ้ว
“จะพูดอะไรก็พูด มองหน้าฉันอยู่ได้ ไม่ใช่ปลากัด”
“ปกติหนูพักอยู่หอพักนักศึกษาค่ะ...”
“ได้ วันจันทร์ฉันจะไปส่ง”
กระทิงตอบเรียบ ๆ ก่อนหันมาสบตาเด็กสาว
“แล้วตอนเย็นจะไปรับ”
“ไม่อยากรบกวนเลยค่ะ”
“ทำไงได้ล่ะ...ก็รับปากว่าจะส่งเสียเธอมาแล้ว หรือเธอจะอยู่หอวันธรรมดา แล้วกลับมาที่นี่แค่เสาร์อาทิตย์?”
ฟ้าใสก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยขึ้นตอบอย่างเกรงใจ
“ถ้าแบบนั้น...หนูก็ไม่ได้ช่วยงานบ้านอะไรคุณเลยนะคะ”
“ช่วยสิ วันหยุดค่อยทำ ขออย่างเดียวอย่าทำตัวเป็นภาระเพิ่มก็พอ”
กระทิงพูดดัก ก่อนมองเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง
ถึงจะพบเธอในคลับ แต่จากท่าทางและแววตาที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง เธอยังดูเด็กกว่าวัยอยู่มาก ซึ่งไม่ต่างจากที่เขาเจอตอนอยู่ในคลับ
กระทิงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดต่อ
“เออ อีกอย่าง...อยู่ที่นี่ได้ แต่ต้องทำตามกฎ”
“ได้ค่ะ”
ฟ้าใสพยักหน้ารับทันที ทั้งที่เขายังไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่ากฎของบ้านมีอะไรบ้าง
กระทิงเลิกคิ้ว มองท่าทางว่าง่ายของเธอแล้วเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง
“รับปากง่ายเกินไป ระวังจะทำไม่ได้ทีหลัง”
ฟ้าใสชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนถามด้วยสีหน้าจริงจังไม่แพ้กัน
“คุณคงไม่ตั้งกฎให้หนูกินข้าวสามวันครั้งหรอกใช่ไหมคะ”
กระทิงนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนมุมปากจะกระตุกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เด็กคนนี้... ดูท่าจะห่วงเรื่องกินมากกว่ากฎอื่นเสียอีก
เขาเกือบหลุดหัวเราะออกมา แต่ก็รีบเก็บสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นเดิม
“ไม่ถึงขนาดนั้น แต่กฎของฉันมีไม่กี่ข้อ ถ้าจะอยู่ที่นี่ก็ต้องทำตาม”
“ค่ะ” เธอรับคำสีหน้าจริงจัง กระทิงจึงพูดขึ้น
“อยู่เฉพาะพื้นที่ของตัวเอง ห้ามรื้อค้นหรือยุ่งกับของใช้ส่วนตัว ห้ามพาคนแปลกหน้าเข้าบ้าน ถ้าจะออกไปไหนมาไหนต้องรายงานฉันก่อน...” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันจะรับผิดชอบค่าเรียน ค่ากิน แล้วก็ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นให้จนกว่าเธอจะเรียนจบ ถ้าวันไหนเธอมีเหตุผลจำเป็นต้องออกไปอยู่ที่อื่น ก็ค่อยคุยกันอีกที”
ฟ้าใสชะงักไปเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเขาจะรับผิดชอบให้มากถึงขนาดนั้น
“คุณไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้นะคะ...”
“ฉันพูดแล้วก็จะทำ”
น้ำเสียงของกระทิงหนักแน่นจนเธอไม่กล้าแย้งต่อ
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ
“แล้วจำไว้ด้วยว่า ที่ฉันต้องบอกแม่เลี้ยงเธอไปแบบนั้น ก็เพื่อตัดรำคาญ ไม่ให้พวกนั้นกลับมารังควานเธออีก”
ฟ้าใสฟังเงียบ ๆ
“ในบ้านนี้เธอคือคนอาศัย ฉันคือคนดูแล เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ก็จบอยู่แค่นั้น อย่าคิดอะไรเกินตัว”
“ค่ะ”
คำตอบสั้น ๆ ของเธอทำให้บรรยากาศเงียบลงไปครู่หนึ่ง
กระทิงมองเด็กสาวที่เอาแต่ก้มหน้า ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “เอาละ...เรามาแนะนำตัวกันให้มันเป็นเรื่องเป็นราวหน่อยดีกว่า จะได้รู้จักกันไว้”
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ค่ะ”
“ฉันชื่อกระทิง”
เขาพูดแนะนำตัวสั้น ๆ ตามนิสัย ก่อนถามกลับ
“ส่วนเธอชื่ออะไร”
“ฟ้าใสค่ะ”
“ชื่อจริง?”
“ฟ้าใสค่ะ”
กระทิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “นั่นชื่อจริง?”
“ค่ะ”
“อายุเท่าไร”
ฟ้าใสลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเบา
“สิบเจ็ดค่ะ...”
กระทิงขมวดคิ้วทันที
“สิบเจ็ด?”
“ค่ะ”
“แล้วเข้าไปอยู่ในที่แบบนั้นได้ยังไง”
ฟ้าใสก้มหน้าลงทันที รู้ตัวดีว่าเรื่องนี้คงหนีไม่พ้นการถูกตำหนิ ขอบตาที่เพิ่งแห้งกลับแดงเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง
กระทิงเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจ
“เอาเถอะ เรื่องคืนนี้ฉันจัดการไปแล้ว คราวหน้าอย่าทำอีก”
“ค่ะ...”
เขาไม่ซักต่อ ก่อนเปลี่ยนคำถาม
“เรียนอะไรอยู่”
“คณะบริหารธุรกิจค่ะ ปีหนึ่ง”
กระทิงมองเธออย่างพิจารณา “สิบเจ็ดแล้วเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง?”
“ค่ะ หนูเข้าเรียนเร็วกว่าคนอื่นนิดหน่อย”
“อืม”
เขาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนถามต่อ “แล้วที่บ้านไม่มีใครดูแลเรื่องเรียนให้?”
คำถามนั้นทำให้ฟ้าใสเงียบไปครู่หนึ่ง
“มีค่ะ แต่ต้องขึ้นอยู่กับแม่... เธอเป็นแม่เลี้ยงหนูค่ะ”
คำตอบ ทำให้กระทิงพอเดาได้ว่าเรื่องในครอบครัวของเธอคงไม่ได้เป็นอย่างที่ควรจะเป็น
เขาจึงไม่ถามต่อ
“มีอะไรที่ฉันควรรู้อีกไหม หรือมีอะไรที่เธอข้องใจอยากถามอีกไหม”
ฟ้าใสคิดอยู่ครู่หนึ่ง... มีคำถามมากมายเกี่ยวกับเขา ก็คนที่ทั้งหล่อทั้งใจดี แต่ก็ไม่กล้าถาม
“ไม่มีค่ะ”
“งั้นก็ดี คืนนี้พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่”
ฟ้าใสกอดกระเป๋าเป้แน่นขึ้น ก่อนรวบรวมความกล้า แล้วพูดประโยคที่ติดอยู่ในใจ
“คุณกระทิงคะ...”
“ว่า?”
“ขอบคุณนะคะ”
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย
“ไม่ต้องขอบคุณ ทำตัวให้ดี แล้วก็ตั้งใจเรียนก็พอ”
“ค่ะ”
ฟ้าใสยิ้มบาง ๆ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่อง
กระทิงหันหลังเดินออกไป ก่อนหยุดแล้วหันกลับมาอีกครั้ง
“ฟ้าใส”
“คะ?”
“ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ หรือมีปัญหาอะไร บอกฉันตรง ๆ ไม่ต้องเก็บไว้คนเดียว”
เด็กสาวนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้ารับ
“ค่ะ คุณกระทิง”
ประตูห้องค่อย ๆ ปิดลง
ฟ้าใสยืนอยู่กลางห้องใหม่ที่ยังไม่คุ้นเคย มองไปรอบ ๆ ก่อนก้มมองกุญแจในมือ
คืนนี้เธอสูญเสียบ้านที่เคยเรียกว่าครอบครัวไปแล้ว...
แต่ในเวลาเดียวกัน เธอกลับได้ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านของผู้ชายที่แทบไม่รู้จักกันเลยสักนิด
และจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป...
ชีวิตของฟ้าใสจะไม่ได้มีแค่เรื่องเรียนอีกต่อไป เพราะเธอต้องเรียนรู้ทั้งกฎของบ้านหลังนี้ และเรียนรู้ผู้ชายชื่อ กระทิง ให้มากพอ ๆ กับที่เขากำลังจะได้รู้จักเธอ...
